Κυριακή στ΄Λουκά
(Η Θεραπεία των δαιμονισμένων στη χώρα των Γαδαρηνών).
Του π. Μιχαήλ Παπαθεοχάρη
Εφημερίου Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού
-Εσταυρωμένος Ηρακλείου
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Στιγμές που χτυπά η αρρώστια την πόρτα του σπιτιού μας, που η οικογένεια δοκιμάζεται, που οι άνθρωποι μας αδικούν, που οι κόποι μας φαίνεται να πηγαίνουν χαμένοι. Και τότε, μέσα στον πόνο μας, υψώνουμε τα μάτια στον ουρανό και ρωτάμε: «Θεέ μου, γιατί; Γιατί επιτρέπεις να συμβαίνουν όλα αυτά;».
Το σημερινό Ευαγγέλιο έρχεται να μας δώσει μια απάντηση, όχι πάντοτε στο γιατί υποφέρουμε, αλλά στο πού μπορούμε να στηριχθούμε όταν υποφέρουμε. Τίποτε δεν μπορεί να ξεπεράσει την εξουσία του Θεού. Τίποτε δεν μπορεί να ματαιώσει την αγάπη Του για τον άνθρωπο.
Στη χώρα των Γαδαρηνών συναντούμε δύο ανθρώπους βασανισμένους από δαιμόνια. Ζούσαν μακριά από τους ανθρώπους, μέσα στα μνήματα. Είχαν χάσει την ειρήνη τους, την ελευθερία τους, την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Οι άνθρωποι τούς φοβούνταν, δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν και τους είχαν ουσιαστικά εγκαταλείψει.
Όμως εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν ένα αδιέξοδο, ο Χριστός έβλεπε δύο ανθρώπους που έπρεπε να ελευθερωθούν. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο μήνυμα του Ευαγγελίου. Μπορεί οι άνθρωποι να μας εγκαταλείψουν, μπορεί εμείς να χάσουμε την ελπίδα μας, αλλά ο Χριστός δεν παύει να ενδιαφέρεται για τη σωτηρία μας.
Τίποτε δεν γίνεται χωρίς να το γνωρίζει ο Θεός. Τα δαιμόνια παρακαλούν τον Χριστό να τους επιτρέψει να εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων-(...). Και όταν τους το επιτρέπει, ορμά ολόκληρη η αγέλη στη θάλασσα και χάνεται στα νερά. Η σκηνή είναι συγκλονιστική! Μας αποκαλύπτει τη μανία και την καταστροφική διάθεση των δαιμονικών δυνάμεων. Ο πονηρός επιδιώκει την καταστροφή, τη διάλυση, τον θάνατο. Θέλει να καταστρέψει τον άνθρωπο, να διαλύσει την οικογένεια, να σβήσει την πίστη, να οδηγήσει την ψυχή στην απόγνωση.
Αλλά το Ευαγγέλιο μάς φανερώνει και κάτι ακόμη. Τα δαιμόνια δεν ενεργούν ανεξέλεγκτα. Βρίσκονται μπροστά στον Χριστό, τον Υιό του Θεού, και ζητούν την άδειά Του.
Ο διάβολος δεν είναι παντοδύναμος. Παντοδύναμος είναι ο Θεός!
Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι ο Θεός προκαλεί κάθε κακό ή ότι κάθε συμφορά είναι τιμωρία Του. Ο Θεός δεν χαίρεται με τον πόνο του ανθρώπου. Μας έχει χαρίσει ελευθερία, και ο κόσμος μας πληγώνεται από την αμαρτία, την κακία και τις επιλογές των ανθρώπων.
Το μεγάλο μας στήριγμα είναι ότι το κακό δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Χριστός! Όλα μπορούν να γίνουν αφορμή για πνευματική ωφέλεια. Πόσες φορές δεν έχουμε δει στη ζωή μας μια δυσκολία να μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό; Πόσες φορές ένας πόνος δεν μας έκανε να γονατίσουμε για πρώτη φορά με αληθινή προσευχή; Πόσες φορές μια απογοήτευση δεν μας έμαθε να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους που πραγματικά μας αγαπούν;
Δεν σημαίνει ότι κάθε δυσκολία είναι καλή. Ούτε ότι γνωρίζουμε πάντοτε τον λόγο για τον οποίο την επιτρέπει ο Θεός. Σημαίνει όμως, ότι ακόμη και μέσα στη δυσκολία, η θεία πρόνοια μπορεί να ενεργήσει και να οδηγήσει την ψυχή μας σε βαθύτερη πίστη, ταπείνωση και αγάπη. Ίσως σήμερα κάποιος να περνά έναν σταυρό που δεν μπορεί να εξηγήσει, ένα ανδρόγυνο να δοκιμάζεται. Κάποιος να παλεύει σιωπηλά με μια αρρώστια ή με μια δοκιμασία.
Σε όλους αυτούς έρχεται ο Χριστός μας να μας πει, μην απελπίζεσαι! Μην πιστεύεις ότι όλα τελείωσαν! Μην αφήνεις τον πόνο να σε πείσει ότι ο Θεός σε ξέχασε! Δεν γνωρίζουμε πότε θα αλλάξουν οι περιστάσεις. Δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθούν όλα. Γνωρίζουμε, όμως, ότι μπορούμε να καταθέσουμε τον πόνο μας στα χέρια του Θεού και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με πίστη.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα κλάψουμε. Σημαίνει ότι ακόμη και όταν κλαίμε, δεν εγκαταλείπουμε τον Θεό.
Το Ευαγγέλιο μας δείχνει και τη συνέχεια. Ο άνθρωπος που θεραπεύτηκε παρακαλεί τον Χριστό να μείνει κοντά Του. Ο Κύριος όμως, του αναθέτει μια αποστολή, να επιστρέψει στο σπίτι του και να διηγηθεί όσα καλά έκανε γι’ αυτόν ο Θεός. Ο άνθρωπος που προηγουμένως ζούσε στα μνήματα, αποκομμένος από όλους, γίνεται τώρα κήρυκας της θείας ευεργεσίας!
Αυτό είναι το θαύμα της αγάπης του Χριστού, δεν θεραπεύει μόνο τον άνθρωπο από το κακό, αλλά του δίνει ξανά ζωή, σκοπό και αποστολή.
Και σήμερα υπάρχουν πολλές δυνάμεις που καταστρέφουν τον άνθρωπο, η βία, οι δολοφονίες, οι πόλεμοι, τα ναρκωτικά, η εκμετάλλευση, η ανηθικότητα, αλλά και το μίσος, η εκδικητικότητα, η αδιαφορία και η σκληρότητα της καρδιάς.
Δεν αρκεί λοιπόν να καταδικάζουμε το κακό. Χρειάζεται να αγωνιζόμαστε εναντίον του, ξεκινώντας από τον ίδιο μας τον εαυτό. Να προσευχόμαστε, να προστατεύουμε την οικογένειά μας, να στηρίζουμε εκείνους που υποφέρουν, να μη συμμετέχουμε στην αδικία και να μη γινόμαστε αιτία πόνου για τους άλλους.
Ο Χριστός μας καλεί να γίνουμε απόστολοι αγάπης. Να πηγαίνουμε στα σπίτια μας και να μεταφέρουμε την ειρήνη Του. Να μιλάμε με καλοσύνη εκεί όπου υπάρχει θυμός. Να συγχωρούμε εκεί όπου υπάρχει μίσος. Να προσφέρουμε ελπίδα εκεί όπου κάποιος έχει χάσει το κουράγιο του. Γιατί η μεγαλύτερη μαρτυρία της πίστης μας δεν είναι μόνο όσα λέμε για τον Θεό, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ζούμε κοντά Του.
Ας κρατήσουμε σήμερα βαθιά μέσα στην καρδιά μας αυτή την αλήθεια. Δεν είμαστε εμείς που γνωρίζουμε τα πάντα, ο Θεός όμως, γνωρίζει τον αγώνα μας. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, μπορούμε όμως, να εμπιστευτούμε τη ζωή μας στην αγάπη Του.
Όταν κλείνει μια πόρτα, μην απελπίζεσαι. Όταν έρχεται μια δοκιμασία, μην εγκαταλείπεις την προσευχή. Όταν οι άνθρωποι δεν σε καταλαβαίνουν, μην απομακρύνεσαι από τον Χριστό. Και όταν δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που συμβαίνει, ζήτησε από τον Θεό να σου δώσει δύναμη να το αντιμετωπίσεις με πίστη, υπομονή και ελπίδα.
Γιατί μπορεί να μην καταλαβαίνουμε τον δύσβατο δρόμο που περνάμε, αλλά δεν χρειάζεται να περπατάμε μόνοι μας. Ο Χριστός είναι μαζί μας!
Ας Του εμπιστευθούμε τα παιδιά μας, το σπίτι μας, την υγεία μας, τις αγωνίες μας, τις πληγές και τα δάκρυά μας. Και ας μην ξεχνάμε ποτέ οτι ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε μια ζωή χωρίς σταυρό. Μας έδειξε όμως, ότι ο σταυρός δεν είναι το τέλος. Πίσω από τον Γολγοθά υπάρχει η Ανάσταση!
Ας έχουμε πίστη όταν όλα δυσκολεύουν, προσευχή όταν όλα σκοτεινιάζουν και αγάπη ακόμη κι όταν οι καρδιές μας πληγώνονται. Και όταν ο Θεός μάς σηκώνει από τις δοκιμασίες μας, ας μη σιωπούμε. Ας γινόμαστε κι εμείς μάρτυρες της αγάπης Του, όπως εκείνος ο θεραπευμένος άνθρωπος, διαλαλώντας με τη ζωή μας τα θαυμάσια του Κυρίου.
Γιατί όταν ο άνθρωπος εμπιστεύεται τη ζωή του στον Θεό, ακόμη κι αν περάσει μέσα από τη θύελλα, δεν χάνει την ελπίδα της Αναστάσεως!
Αμήν.
