«Τελικά ακούμε και κατανοούμε τα λόγια του Ευαγγελίου»;

 

Κυριακή Δ΄ Λουκά – Του Σπορέως

 

Του π. Μιχαήλ Παπαθεοχάρη

Εφημερίου Τιμίου Σταυρού

Εσταυρωμένος Ηρακλείου

«Τελικά ακούμε και κατανοούμε τα λόγια του Ευαγγελίου»;

Η σημερινή παραβολή του Σπορέως είναι στην πραγματικότητα μια παραβολή για το πώς ακούμε τον λόγο του Θεού.

Ο Χριστός είναι ο Σπορέας και ο σπόρος είναι ο λόγος Του. Ο ίδιος σπόρος πέφτει σε διαφορετικά εδάφη. Άλλος στον δρόμο, άλλος στην πέτρα, άλλος στα αγκάθια και άλλος στη γη την αγαθή. Ο σπόρος όμως είναι ο ίδιος. Η διαφορά βρίσκεται στην καρδιά του ανθρώπου. Και γι’ αυτό ο τίτλος που θα μπορούσαμε να δώσουμε στη σημερινή μας σκέψη είναι: «Εἰς ὦτα μὴ ἀκούοντων». Γιατί μπορεί να ακούμε το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή, να ακούμε το κήρυγμα, να ακούμε τα λόγια της Εκκλησίας, και όμως να μην ακούμε πραγματικά. Τα αυτιά μας ακούν, αλλά η καρδιά μας μένει κλειστή. Ο λόγος του Θεού φτάνει μέχρι τα αυτιά μας, αλλά δεν φτάνει στη ζωή μας.

Ιδιαίτερα συγκλονιστικός είναι ο σπόρος που πέφτει ανάμεσα στα αγκάθια. Ο άνθρωπος αυτός άκουσε. Ίσως μάλιστα μέσα του να γεννήθηκε ένας αληθινός πόθος για τον Χριστό. Συγκινήθηκε, θέλησε να αλλάξει, θέλησε να πλησιάσει περισσότερο τον Θεό. Όμως στη συνέχεια ήρθαν τα αγκάθια. Οι βιοτικές μέριμνες, οι επιθυμίες, ο πλούτος, οι απολαύσεις, οι αγωνίες της ζωής. Και ο Χριστός σιγά σιγά έμεινε στην άκρη.

Πόσες φορές συμβαίνει αυτό και σε εμάς! Ακούμε έναν λόγο στην Εκκλησία και φεύγουμε με καλό λογισμό. Λέμε: «Θα αλλάξω. Θα προσευχηθώ περισσότερο. Θα συγχωρήσω. Θα πλησιάσω τον Χριστό». Και ύστερα επιστρέφουν οι μέριμνες της ζωής. Και τα αγκάθια μεγαλώνουν, ο πόθος για τον Χριστό πνίγεται. Ο σπόρος όμως, δεν έλειψε. Έλειψε η γη που θα τον άφηνε να καρποφορήσει. Ακούμε, αλλά ακούμε αυτό που θέλουμε.

 Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος «ακρόασης». Πολλές φορές στην Εκκλησία άλλα ακούμε και άλλα καταλαβαίνουμε. Η Εκκλησία μιλά για ταπείνωση και εμείς σκεφτόμαστε ποιος πρέπει να ταπεινωθεί απέναντί μας. Μιλά για αγάπη και εμείς θυμόμαστε ποιος μας αδίκησε.

Μιλά για συγχώρεση και εμείς βρίσκουμε λόγους για να μη συγχωρήσουμε. Μιλά για μετάνοια και εμείς σκεφτόμαστε τους άλλους. Και έτσι γίνεται ο λόγος του Θεού: «εἰς ὦτα μὴ ἀκούοντων». Ακούμε με τα αυτιά, αλλά δεν ακούμε με την καρδιά.

Υπάρχει όμως και ένας μεγάλος κίνδυνος για όλους μας. Να ερχόμαστε στην Εκκλησία γεμάτοι από τον εαυτό μας. Με τις απόψεις μας, τις απαιτήσεις μας, το δικό μας θέλημα. Να θέλουμε να προσαρμόσουμε την Εκκλησία στα δικά μας μέτρα και σταθμά. Να κρατάμε από την Ορθοδοξία ό,τι μας αρέσει και να απορρίπτουμε ό,τι μας ελέγχει. Ακόμη και την εκκλησιαστική τάξη και ευπρέπεια μπορεί να τις χρησιμοποιήσουμε όχι για να ταπεινωθούμε, αλλά για να κρίνουμε τους άλλους. Και τότε, λίγο να μας πειράξει κάποιος, λίγο να μη γίνει αυτό που θέλουμε, αποκαλύπτεται τι υπάρχει μέσα μας. Ο θυμός, η κακία, η εμπάθεια, η αλαζονεία, ο εγωισμός. Και όλα αυτά μπορεί να τα σκεπάσουμε με ένα πέπλο της “δήθεν” χριστιανικής ζωής και ευσεβοφάνειας.

Όμως το Ευαγγέλιο μάς θέτει ένα απλό ερώτημα: Όταν ακούμε τον λόγο του Θεού, αλλάζει ο άλλος ή αλλάζουμε εμείς; Ο υπερήφανος ακούει το κήρυγμα και σκέφτεται τους άλλους. Ο ταπεινός ακούει το ίδιο κήρυγμα και λέει: «Μήπως, Κύριε, μιλάς σε μένα;»

Ο Χριστός όμως δεν μας αφήνει χωρίς ελπίδα. Μιλά για τη γη την αγαθή. Για την καρδιά που ακούει και κρατά τον λόγο του Θεού. Η αγαθή γη είναι η ταπεινή καρδιά. Η καρδιά που δεν λέει «εγώ ξέρω», αλλά: “Κύριε, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημα Σου”. Δεν λέει «οι άλλοι πρέπει να αλλάξουν», αλλά: «Κύριε, άλλαξέ με πρώτα εμένα».

Αδελφοί μου, ο ίδιος Σπορέας σπέρνει και σήμερα. Ο ίδιος σπόρος, ο λόγος του Θεού, πέφτει και στη δική μας καρδιά. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ακούμε. Ακούμε όλοι. Το ερώτημα είναι: Πώς ακούμε. Ακούμε με καρδιά γεμάτη αγκάθια; Με υπερηφάνεια και εγωισμό; Ή ακούμε με ταπείνωση;

Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό να καθαρίσει την καρδιά μας από τα αγκάθια των μεριμνών, της φιλαυτίας, της υπερηφάνειας και της κακίας. Να μη μείνει ο λόγος Του μόνο στα αυτιά μας. Να κατέβει στην καρδιά μας. Και από την καρδιά να περάσει στη ζωή μας. Για να μη γίνει ο λόγος του Θεού «εἰς ὦτα μὴ ἀκούοντων», αλλά να πέσει σε αγαθή γη, σε καρδιά ταπεινή, και να καρποφορήσει. Αμήν.