Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού

Του π. Μιχαήλ Παπαθεοχάρη

Εφημερίου Ι. Ν. Τιμίου Σταυρού Ηρακλείου 

Αυτή την εορτάσιμη περίοδο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία μας μάς καλεί να σταθούμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη μπροστά στο μεγαλύτερο σύμβολο της πίστεώς μας, τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Χριστού.

Ο Σταυρός για τον κόσμο, μπορεί να φαίνεται ως σύμβολο πόνου, αδυναμίας και θανάτου. Για εμάς όμως τους χριστιανούς είναι σύμβολο αγάπης, θυσίας, ελπίδας και νίκης.

Ο Απόστολος Παύλος λέει:

«Ο λόγος ο του σταυρού… τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστιν.»

Ο Σταυρός είναι η δύναμη του Θεού.

Γιατί πάνω στον Σταυρό φανερώθηκε η μεγαλύτερη αγάπη. Ο Χριστός δεν ανέβηκε στον Σταυρό επειδή Τον ανάγκασαν. Εκούσια προσφέρθηκε. Παρέδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία του ανθρώπου. Υπάρχουν και παλιές αγιογραφίες που δείχνουν τον Χριστό να ανεβαίνει μόνος στο Σταυρό του και για μας να γίνεται τι; “Κλίμαξ ουρανομήκης, ο Σταυρός του Κυρίου εγένετο, τους πάντας ανάγων, απο γης προς ύψος ουρανού…” (ανεβάζοντας δηλ. όλους απο την γη προς το ύψος του ουρανού). 

Και εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μάθημα για τη δική μας ζωή.

Ο καθένας από εμάς έχει έναν σταυρό να σηκώσει. Μπορεί να είναι μια δυσκολία, μια ασθένεια, μια στενοχώρια, μια οικογενειακή δοκιμασία, μια απογοήτευση, ένας άνθρωπος που μας δυσκολεύει, ένας αγώνας που κρατάει χρόνια…

Ο Χριστός μάς λέει:

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.»

Δεν είπε ότι η ζωή του χριστιανού θα είναι χωρίς δυσκολίες. Μας είπε όμως ότι δεν θα είμαστε μόνοι μέσα στις δυσκολίες. Ο σταυρός μας, χρειάζεται να σηκώνεται αγογγύστως και εκουσίως. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πονέσουμε. Δεν σημαίνει ότι δεν θα κλάψουμε. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ζητήσουμε βοήθεια. Σημαίνει ότι, ακόμη και μέσα στη δοκιμασία, θα προσπαθήσουμε να πούμε:

«Χριστέ μου, δεν καταλαβαίνω πάντοτε το γιατί. Όμως εμπιστεύομαι Εσένα. Βοήθησέ με να σηκώσω τον σταυρό μου.»

Και τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό.

Όταν δεν μπορούμε εμείς, βοηθά ο Χριστός. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που ο σταυρός γίνεται τόσο βαρύς, ώστε αισθανόμαστε ότι δεν αντέχουμε άλλο. Και πράγματι, δεν μπορούμε πάντοτε μόνοι μας. Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμη της πίστης. Όταν δεν μπορούμε εμείς, μπορεί ο Χριστός. Αρκεί να Του το ζητήσουμε. Πόσες φορές προσπαθούμε να λύσουμε τα πάντα μόνοι μας! Κουραζόμαστε, αγωνιούμε, φοβόμαστε και ξεχνάμε να κάνουμε το πιο απλό: να γονατίσουμε και να πούμε «Κύριε, βοήθησέ με». Και ο Χριστός δεν περιμένει να γίνουμε δυνατοί για να μας βοηθήσει. Έρχεται ακριβώς στην ώρα της αδυναμίας μας. Ο Σταυρός μας, θυμίζει ότι η αδυναμία, όταν παραδίδεται στον Θεό, μπορεί να γίνει δύναμη. Και τότε έρχεται το χάδι του Θεού, ένα δροσερό αεράκι που σε κάνει να μην νιώθεις μόνος και σου δίνει δύναμη από τη δύναμη του Σταυρού ώστε να συνεχίσεις αναβαίνοντας την κλίμακα των αρετών.  

Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που πρέπει να προσέξουμε πολύ.

Να μη ζητάμε από τον Χριστό να σηκώσει τον δικό μας σταυρό, ενώ εμείς σταυρώνουμε τους άλλους με τη συμπεριφορά μας.

Με μια σκληρή κουβέντα.

Με μια προσβολή.

Με την αδιαφορία μας.

Με την κατάκριση.

Με τον θυμό.

Με την έλλειψη συγχώρεσης.

Μπορεί να φοράμε σταυρό στον λαιμό μας, αλλά ο αληθινός Σταυρός πρέπει να βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας και στη συμπεριφορά μας.

Μπορεί να κάνουμε εκατοντάδες φορές τον σταυρό μας αλλά η ζωή μας παραμένη στάσιμη… 

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:

Εγώ είμαι για τον άλλον παρηγοριά ή βάρος;

Είμαι άνθρωπος που θεραπεύει ή άνθρωπος που πληγώνει;

Όταν κάποιος πέφτει, του δίνω το χέρι ή τον κατακρίνω;

Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό δεν εκδικήθηκε. Συγχώρησε.

Δεν καταράστηκε. Προσευχήθηκε.

Δεν ανταπέδωσε το κακό με κακό. Απάντησε με αγάπη.

Αυτό είναι το μήνυμα του Τιμίου Σταυρού και για εμάς.

Όπως πολύ όμορφα διατυπώνεται: «Η δύναμη που φανερώνεται στην κένωση. Ο Σταυρός φανερώνει μια δύναμη που δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Είναι η αγάπη του Χριστού που ταπεινώνεται για να σώσει τον άνθρωπο. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Θεού.»

Αυτή είναι η παράδοξη δύναμη του Χριστιανισμού. Δεν είναι δύναμη που επιβάλλεται στον άλλον. Είναι δύναμη που θυσιάζεται για τον άλλον.

Δεν είναι δύναμη που λέει «θα περάσει το δικό μου». “Εγώ θα τα πω, κι ας κάνω τον άλλο κουρέλι…” Είναι δύναμη που λέει «θα αγαπήσω, θα συγχωρήσω, θα υπηρετήσω». Δεν είναι δύναμη που κραυγάζει. Είναι δύναμη που πολλές φορές σιωπά και προσφέρει. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία αναγνωρίζει τη δύναμη του Θεού.

Ας ζητήσουμε λοιπόν από τον Θεό να μας δώσει αυτή τη δύναμη. Να σηκώνουμε αγογγύστως και εκουσίως τον σταυρό που μας αναλογεί. 

Να μην ντρεπόμαστε να πούμε:

«Χριστέ μου, δεν μπορώ άλλο. Βοήθησέ με.»

Και να έχουμε την πίστη ότι, όταν τα δικά μας χέρια κουράζονται, ο Χριστός μπορεί να σηκώσει μαζί μας το βάρος. Και πάνω απ’ όλα, ας προσέχουμε να μη γινόμαστε εμείς σταυρός για τους άλλους. Ας γίνουμε άνθρωποι που ανακουφίζουν, που συγχωρούν, που αγαπούν, που στηρίζουν.

Αδελφοί μου, ας κοιτάξουμε τον Τίμιο Σταυρό και ας θυμηθούμε:

εκεί βρίσκεται η αγάπη που δεν εγκαταλείπει, η θυσία που σώζει, η δύναμη που γεννιέται μέσα από την ταπείνωση, και η ελπίδα που οδηγεί από τον θάνατο στην Ανάσταση.

Ας κάνουμε λοιπόν τον Σταυρό του Χριστού όχι μόνο σημείο που σχηματίζουμε πάνω μας, αλλά τρόπο ζωής. Και κάθε φορά που αισθανόμαστε ότι ο δικός μας σταυρός είναι βαρύς, ας λέμε με πίστη:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθησέ με να σηκώσω τον σταυρό μου.

Και όταν δεν μπορώ εγώ, κράτησέ με Εσύ.»